Η επεκτατική στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων 

«Ας υπογραμμίσουμε για ακόμα μια φορά πως η βαθύτερη αιτία της αυξημένης τουρκικής πίεσης στην Κύπρο δεν είναι πολιτισμική ούτε ιδιαίτερα πολιτική. Ουσιαστικά έγκειται στη συνεχή διεύρυνση του οράματος της Τουρκίας για την επανασύσταση μιας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας της, όπως αυτή εκφράζεται με το «στρατηγικό βάθος» και την «ονειρεμένη Γαλάζια Πατρίδα».

Η Κύπρος μεταβάλλεται σταδιακά και σταθερά σε μια χώρα με περιορισμένη κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα. Δικαιώματα τα οποία ελέγχονται και ρυθμίζονται από την αντίδραση και τη βούληση των εκάστοτε διοικούντων. Παράλληλα, η στάση της ως κράτος παρουσιάζεται ολοένα παθητική και υποχωρητική.

Όπως πολύ καλά λέχθηκε: Η διακήρυξη του «δεν παραχωρούμε τίποτα» έχει ένα ουτοπιστικό αντίκρισμα εφόσον η χώρα, σε κρίσιμες στιγμές και κάθε φορά που βρίσκεται σε κίνδυνο ή παραβιάζονται τα κυριαρχικά της δικαιώματα, εκλιπαρεί τη διαμεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωρίζοντας πολύ καλά εκ των προτέρων ότι όλες οι προσπάθειές της δεν θα έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα.

 

Τέτοιες ενέργειες από την πλευρά του κράτους μας δεν αποτελούν μόνο υπόδειγμα αμφιβόλου αξιοπιστίας (αν όχι τελείως εσφαλμένης πρακτικής) αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι συνιστούν έκδηλα φαινόμενα βαθιάς ιστορικής κόπωσης και μιας προϊούσας σταδιακής παράλυσης.

 

Στο σημείο που η Κύπρος θα συνεχίσει να καθίσταται ένας γεωπολιτικός δορυφόρος μιας Τουρκίας, στο σημείο όπου ο κίνδυνος ενός πολέμου ελλοχεύει, οι στυφνές ψευδαισθήσεις θα οργιάζουν, η σταδιακή παράλυση θα συνεχίζει να επιβραβεύεται από τα γκρουπ των συμφερόντων από τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς εταίρους. Ό,τι ιδανικότερο για τον Ευρωπαίο Κύπριο πολίτη ο οποίος ζει σε έναν εύθραυστο και εικονικό παράδεισο καταναλωτισμού, ο οποίος στρουθοκαμηλίζει και εθελοτυφλεί αφού αδυνατεί να δει ότι ξεπουλά την πατρίδα του σιγά-σιγά.

Ο Έλληνας Κύπριος συνηθίζει έτσι με τον καιρό να αυτοονομάζεται «προοδευτικός Ευρωπαίος» και να επονομάζει τη στάση που κρατά ως μια «πολιτισμένη συμπεριφορά» ή/και «περηφάνια του έθνους του».

 

Η ιστορία καταδεικνύει ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα ενδέχεται να είναι το ίδιο εκβιαστικά όσο και οι τυραννίες. Για παράδειγμα, η Βρετανική Αυτοκρατορία (1497) συγκροτήθηκε και προώθησε την εδραίωση καθώς και την εμβάθυνση του πολυβόητου κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, βάσει του μακιαβελικού «διαίρει και βασίλευε» εδραιώνοντας εν τέλει τη θέση της «μητρόπολης». Ομοίως, ο Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός (μέσω της pax americana) που στις μέρες μας βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος του, επιβάλλει τη δύναμή του σε διάφορα κράτη, προβάλλοντας συνάμα τη δημοκρατία και τα «ανθρώπινα δικαιώματα» ως κυρίαρχη ιδεολογία του.

 

Έτσι, εκ των πραγμάτων, η αντίληψη ότι η οικουμενική συνεργασία και η αλληλεγγύη των κρατών οδηγεί πάντα σε μια γεωπολιτική και πολιτική ενότητα, ηρεμία και σε μια ελπιδοφόρα ειρήνη που πέφτει στο κενό και δημιουργεί ουτοπιστικά πιστεύω.

Η οικουμενική συνεργασία προφανώς δημιουργείται από οικονομικές δράσεις, συμφέροντα και αναγκαιότητες οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τους άγνωστους συσχετισμούς, τις εξελίξεις και τις μοιρασιές που ετοιμάζουν οι ισχυροί της υφηλίου. Η οικουμενική συνεργασία συνιστά ένδειξη καλών πολιτικών προθέσεων μόνο κάτω από μία προϋπόθεση: την επίλυση τυχόν γεωπολιτικών εκκρεμοτήτων.

Ας επιμείνουμε, όμως, στην ελπίδα να γίνει κατανοητή η κραυγή του απλού λαού, η λαχτάρα του να ζήσει ειρηνικά, αμέτοχος και ανεπηρέαστος από την πλεονεξία και τις κοντόφθαλμες και βολικές αντιλήψεις.»

Μαρία Κορυτσά 

Υποψήφια Βουλευτής Επαρχίας Αμμοχώστου – ΕΛΑΜ