Αγκαστίνα: Η Μνήμη της Προσφυγιάς και το Φως της Επιστροφής

Επ’ ευκαιρία της παρουσίας μου στην εκδήλωση του κατεχόμενου χωριού Αγκαστίνα, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τη συγκίνησή μου. Επιστρέφοντας στο σπίτι, με τις εικόνες, τα πρόσωπα και τη μνήμη βαριά στην καρδιά, οι λέξεις έγιναν καταφύγιο. Από αυτές γεννήθηκε το ποίημα που ακολουθεί — “..Ως φόρος τιμής στην Αγκαστίνα, στους ανθρώπους της, και στην προσμονή που δεν έσβησε ποτέ. Αγκαστίνα Μην σπαράζεις, Βασιλεύουσα. Δεν λύγισε το φως σου. Τούτη η γη το κουβαλά ακόμη χαραγμένο στο αίμα της — ελληνικό, ξάστερο, άσβηστο. Η Μεσαορία θυμάται. Θυμάται πριν τη φωτιά, πριν τα συρματοπλέγματα, πριν τον ξεριζωμό και το βουβό καλοκαίρι του ’74. Θυμάται την Αγκαστίνα. Την Αγκαστίνα τη λεηλατημένη, μα όρθια. Την Αγκαστίνα τη σκλαβωμένη, μα ανυπότακτη. Πέτρα την πέτρα κρατά το όνομά της σαν όρκο επιστροφής. Κόρη χρυσή είναι — και δεν έχασε την πυξίδα της. Όσο κι αν άλλαξαν οι δρόμοι, όσο κι αν ξένες σκιές πάτησαν τις αυλές της, η καρδιά της δείχνει πάντα εσένα. Βασιλεύουσα, σε προσμένει. Να σμίξετε τα τάματα αντάμα — των νεκρών, των ξεριζωμένων, των αγέννητων ακόμη. Να γίνουν τα κλειδιά σπίτια, οι μνήμες φωνές, και η σιωπή δικαιοσύνη. Για μια Κύπρο ελεύθερη και δυνατή. Για μια Κύπρο που επιστρέφει. Με ήλιο να σηκώνει τις σημαίες και φεγγάρι να φωτίζει την πρώτη νύχτα της λευτεριάς.”

Γραμμένο από ΜΑΡΙΑ ΚΟΡΥΤΣΑ

Πρόσφυγας από Αμμόχωστο.