Ο Εχθρός Εκ των Έσω: Η Ώρα της Αλήθειας για τον Ελληνισμό της Κύπρου

Η Κύπρος βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή, ίσως την πιο κρίσιμη από το 1974. Η Τουρκία, μεθοδικά και αδιάκοπα, επιδιώκει τη μονιμοποίηση της παρουσίας της στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου, με απώτερο σκοπό την πολιτική αναγνώριση του ψευδοκράτους και την πλήρη ενσωμάτωσή του στην τουρκική επικράτεια. Παράλληλα, υλοποιεί ένα σχέδιο πληθυσμιακής αλλοίωσης μέσω της εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού, απειλώντας την εσωτερική σταθερότητα και την εθνική συνοχή.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι μόνο εξωτερική. Ο πραγματικός εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών: στις κυβερνήσεις που δείχνουν ατολμία, στις ελίτ που καλλιεργούν τον εφησυχασμό, και σε μια κοινωνία που αδυνατεί —ή αρνείται— να αναγνωρίσει την κρισιμότητα των στιγμών. Ο εχθρός είναι η αδιαφορία, η βολή, ο “ύπνος του δικαίου”.

Η Στάση της Διεθνούς Κοινότητας: Υποκρισία και Γεωπολιτικά Παιχνίδια.

Η διεθνής κοινότητα διατηρεί μια στάση παθητικότητας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ καταδικάζουν μεν την κατοχή, όμως η πολιτική βούληση για πραγματική πίεση στην Άγκυρα απουσιάζει. Η γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ, οι ενεργειακές της διασυνδέσεις και ο ρόλος της ως διαπραγματευτή στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο της Ουκρανίας, της προσδίδουν έναν ρόλο που αποτρέπει ουσιαστικές κυρώσεις.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία προχωρά ακάθεκτη: ενισχύει το ψευδοκράτος με υποδομές, πληθυσμό και πολιτικές κινήσεις, προωθεί απευθείας πτήσεις, προσπαθεί να εξασφαλίσει “επαφές” του ψευδοκράτους με τρίτες χώρες και προετοιμάζει το έδαφος για μια de facto διεθνή αποδοχή.

Πολιτικές Ευθύνες στην Κύπρο: Όταν η Ατολμία Γίνεται Συνενοχή

Οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου έχουν διαχρονικά αποτύχει να χαράξουν ενιαία, μακροπρόθεσμη και ρεαλιστική εθνική στρατηγική. Αντιθέτως, έχουμε δει:

Υποχωρητικότητα στο όνομα του «κατευνασμού».

Πίστη σε διεθνείς μηχανισμούς χωρίς παράλληλη ενίσχυση εσωτερικών αποτρεπτικών μέσων.

Σιωπηλή αποδοχή μιας σταδιακής «διζωνικής» λύσης που προσομοιάζει με έμμεση αναγνώριση της διχοτόμησης.

Η απουσία τόλμης και η επιμονή σε πολιτικές ισορροπίας έχουν μετατρέψει την αδράνεια σε συνενοχή με τις δυνάμεις που απεργάζονται την υποταγή του Κυπριακού Ελληνισμού.

Το Μεταναστευτικό ως Όπλο Υβριδικού Πολέμου.

Η Τουρκία, ακολουθώντας το δόγμα των “ασύμμετρων απειλών”, χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο αποσταθεροποίησης. Στην Κύπρο, χιλιάδες άτομα εισέρχονται παράνομα μέσω των κατεχομένων, χωρίς κανένα πραγματικό καθεστώς πρόσφυγα. Δεν πρόκειται απλώς για ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά για στοχευμένη επιχείρηση πληθυσμιακής αλλοίωσης, που απειλεί τη δημογραφική ισορροπία και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η αδυναμία ουσιαστικής αντίδρασης από το κράτος και η υπαγωγή της πολιτικής σε λογικές “πολιτικής ορθότητας” έχουν μετατρέψει ένα ζήτημα εθνικής επιβίωσης σε “διαχειριστική δυσκολία”.

Η Σημασία της Κοινωνικής και Εθνικής Αφύπνισης.

Δεν αρκεί η κριτική στις κυβερνήσεις. Η αφύπνιση οφείλει να είναι συλλογική. Ο λαός, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, πρέπει να αντιληφθεί ότι η επιβίωση του Ελληνισμού στην περιοχή δεν είναι δεδομένη. Οι δημογραφικές, γεωπολιτικές και κοινωνικές πιέσεις είναι υπαρκτές και απειλητικές.

Χρειάζεται εθνική ανασυγκρότηση:

Στρατηγική εθνικής άμυνας, ενισχυμένης διπλωματίας και δημογραφικής πολιτικής.

Παιδεία που να καλλιεργεί εθνική συνείδηση, και όχι ενοχικά σύνδρομα.

Μέτωπο εθνικής ενότητας πάνω από κομματικά συμφέροντα.

Στήριξη νέων ηγεσιών που δεν φοβούνται να συγκρουστούν με τον ενδοτισμό και την παρακμή.

Το Διεθνές Δίκαιο Είναι Όπλο – Όχι Ασπίδα

Η πίστη στο διεθνές δίκαιο είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκής. Οι μεγάλες δυνάμεις σέβονται το διεθνές δίκαιο μόνο όταν αυτό συμβαδίζει με τα συμφέροντά τους. Συνεπώς, χωρίς στρατηγική ισχύ, χωρίς αποτρεπτική δυνατότητα και εθνική ενότητα, καμία απόφαση του ΟΗΕ δεν μπορεί να προστατεύσει την Κύπρο ή την Ελλάδα.

Η Τουρκία το γνωρίζει – και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Ο Ελληνισμός πρέπει να πάψει να ελπίζει μόνο στην «καλή πίστη» των εταίρων και να αρχίσει να επενδύει στη δική του αυτοδυναμία και προετοιμασία.

Το Ξύπνημα Είναι Καθήκον, Όχι Επιλογή

Η Κύπρος είναι το πρώτο μέτωπο. Αν ο Ελληνισμός αποτύχει να διασώσει την Κυπριακή Δημοκρατία από την απορρόφηση και τουρκοποίηση, το κύμα της Ιστορίας θα στραφεί με ακόμη μεγαλύτερη ορμή κατά της Ελλάδας. Το ψευδοκράτος δεν είναι απλώς μια ντροπή για τη διεθνή νομιμότητα – είναι πρόπλασμα ενός ευρύτερου σχεδίου νεο-οθωμανικής επιβολής.

Ο χρόνος λιγοστεύει. Μια νύχτα θα ξυπνήσουμε, και θα είναι ήδη αργά.

Όμως ακόμη προλαβαίνουμε – αν, και μόνο αν, ξυπνήσουμε τώρα.