Δέος και Περηφάνια για το Λευκόνικο

Λευκόνικο.

Ένα αριστοκρατικό χωριό, όχι από επίφαση, αλλά από ουσία.

Μια κωμόπολη με ταυτότητα σμιλεμένη στον χρόνο, στη μνήμη και στην αντοχή.

Οι άνθρωποί του δεν ξεχωρίζουν τυχαία∙ ξεχωρίζουν γιατί κουβαλούν μέσα τους ευγένεια παλιάς κοπής, διακρίσεις που δεν κραυγάζουν, επιτυχίες και επιτεύγματα που δεν χρειάζονται διαφήμιση. Είναι γραμμένα στα βήματά τους.

Άνθρωποι με αξιοπρέπεια.

Άνθρωποι που δεν λύγισαν.

Που, μετά τη βάναυση τουρκική εισβολή, δεν παραδόθηκαν στη σιωπή ούτε στην απώλεια. Μάζεψαν τα κομμάτια της ψυχής τους — ένα προς ένα — και στάθηκαν ξανά όρθιοι. Όχι απλώς για να επιβιώσουν, αλλά για να δώσουν προβάδισμα στο χωριό τους. Να το κρατήσουν ζωντανό. Να παλέψουν για το καλύτερο, με πείσμα, ήθος και πίστη.

Βρέθηκα ανάμεσά τους και ένιωσα μόνο δέος.

Δέος και περηφάνια.

Περηφάνια βαθιά, σχεδόν ιερή, που με τίμησε η πρόσκλησή τους. Που άκουσα ιστορίες γραμμένες όχι με μελάνι, αλλά με αντοχή και χαρακτήρα.

Γιατί το Λευκόνικο δεν είναι απλώς τόπος.

Είναι στάση ζωής.

Είναι μνήμη που δεν υποτάχθηκε.

Είναι αξιοπρέπεια που περπατά όρθια.

ΜΑΡΙΑ ΚΟΡΥΤΣΑ

Περήφανη Αμμοχωστιανή.