Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου είχα την ξεχωριστή τιμή να συναντήσω και να συνομιλήσω με έναν πραγματικά μεγάλο άνθρωπο· έναν αθλητή τοξοβολίας–παραολυμπιονίκη που με την παρουσία του και μόνο επιβάλλει σεβασμό. Έναν μαχητή της ζωής, σύμβολο αριστείας, πειθαρχίας και ατσάλινης θέλησης.
Τον κύριο Χρίστο Μισό, ο οποίος, παρά το ότι είναι τυφλός σε ποσοστό 100%, συνεχίζει να κατακτά κορυφές που πολλοί βλέποντες δεν τολμούν καν να ονειρευτούν.
Η δύναμη ψυχής του, η ακούραστη προσπάθεια και το αδιάκοπο πάθος του αποτελούν μια ηχηρή υπενθύμιση πως τα όρια τα βάζουμε μόνοι μας.
Και εκείνος τα γκρεμίζει — καθημερινά.
Αυτοί οι αθλητές, με πείσμα, θέληση και αστείρευτη δύναμη ψυχής, όχι μόνο υπερβαίνουν τα όρια του σώματος αλλά αποτελούν φωτεινά παραδείγματα για όλους μας. Και όμως, το κράτος συχνά τους αγνοεί:
Καμία ή ελάχιστη χρηματική ενίσχυση,
Περιορισμένα κίνητρα και ευκαιρίες,
Ελλιπέστατη προβολή και αναγνώριση,
Και μια κοινωνία που –αν δεν τους αποκλείει– τους “θυμάται” μόνο προσωρινά.
Η ίση μεταχείριση δεν είναι προνόμιο· είναι δικαίωμα. Οι Παραολυμπιονίκες δεν ζητούν οίκτο· ζητούν σεβασμό, υποστήριξη και αναγνώριση. Ζητούν να κρίνονται –όπως και κάθε άλλος αθλητής– για τις επιδόσεις τους, τις θυσίες τους, την αφοσίωσή τους.
Όπως λες, “δεν τα βάζουν κάτω και μας δίνουν μάθημα ζωής”. Κι αυτό ακριβώς είναι: ζωντανά παραδείγματα υπέρβασης, έμπνευσης και ελπίδας.
Ίσως είναι ώρα όλοι μας –πολίτες, κράτος, ΜΜΕ– να σταματήσουμε να λέμε απλώς “μπράβο” και να δράσουμε. Με πολιτικές, θεσμούς και ενέργειες που θα τιμούν έμπρακτα τον αγώνα αυτών των ανθρώπων.
Ίση Μεταχείριση για τους Παραολυμπιονίκες – Φτάνει πια η αδικία!
Έχουν ανεβεί στο βάθρο της ζωής πριν καν ανέβουν στο βάθρο των αγώνων.
Έχουν παλέψει με εμπόδια που οι περισσότεροι δεν θα μπορούσαμε καν να φανταστούμε.
Και όμως… συνεχίζουν. Προσπαθούν. Μάχονται. Νικούν.
Γιατί για εκείνους ο αγώνας δεν σταματά ποτέ.
Και το κράτος;
Η πολιτεία;
Απόντες.
Καμία σοβαρή χρηματική ενίσχυση.
Καμία ουσιαστική αναγνώριση.
Καμία προβολή ή στήριξη.
Γιατί; Επειδή έχουν αναπηρία; Επειδή δεν “πουλάνε” όσο οι άλλοι;
Ντροπή.
Οι Παραολυμπιονίκες είναι οι πραγματικοί ήρωες.
Δεν ζητούν λύπηση.
Δεν θέλουν ειδική μεταχείριση.
Θέλουν ισότητα. Σεβασμό. Υποστήριξη.
Είναι αθλητές.
Είναι πρωταθλητές.
Είναι πρότυπα.
Είναι δάσκαλοι ζωής.
Και εμείς; Τι κάνουμε;
Τους χειροκροτάμε για λίγες μέρες και μετά τους ξεχνάμε.
Όχι άλλο. Φτάνει.
Απαιτούμε από το κράτος:
Ίσα χρηματικά έπαθλα με τους Ολυμπιονίκες
Πραγματική επένδυση στον Παραολυμπιακό αθλητισμό.
Διαρκή στήριξη και προβολή
Σεβασμό, όχι υποκρισία
Γιατί η αναπηρία δεν είναι αδυναμία. Είναι άλλη μορφή δύναμης.
Και αυτοί οι άνθρωποι το αποδεικνύουν κάθε μέρα.
Τιμή στους Παραολυμπιονίκες!
Όχι στα λόγια – Στην πράξη.
Όχι άλλη σιωπή – Ώρα για φωνή.